Friday, January 26, 2007

اندر اهمیت داشتن همراه در امر مقدس ورزش

یکی از دلایلی که گاهی من برای ورزش کردن تنبلی می کنم اینه که تنها (بدون همراه برای ورزش) هستم... یعنی می خوام برم بدوم و یا پیاده روی کنم ولی می گم «ولش کن! هوا سرده و بارونی! حالا فردا می رم به جاش!» و همین کار رو خراب می کنه!
سعی کنید سر کار و یا در میان همسایه ها و دوستان و آشنایان برای خودتون همراه و یا همراهانی برای ورزش کردن جور کنید که به هوای همدیگه ورزش کنید و از طرفی نتونید از زیر ورزش کردن در برید!
مثلا صبح های زود قبل از سر کار رفتن و یا مدرسه رفتن، یا یه سری از دوستانی که در همسایگی تون زندگی می کنن قرارپیاده روی بگذارید. اینجوری حتی اگه صبح ساعت زنگ بزنه و احساس کنید که سختتونه از جاتون پاشید، حداقل به هوای رفقایی که منتظرتون هستن بهشون ملحق بشید، مجبورید از جاتون بیایین بیرون و به جمعتون برای پیاده روی ملحق بشید.
یا مثلا ساعت ناهار سر کار با یه سری از همکاران قرار بذارید که نیم ساعت در اطراف محل کارتون پیاده روی کنید. . یا اگه محل کارتون اتاق ورزش داره با هم و به هوای هم شروع کنید ورزش کردن... هر کدومتون هم که از بقیه سابقه دار تر هست در زمینهء ورزش می تونه بقیهء جمع رو رهبری کنه...

ابزارهایی مثل پخش کننده های موزیک همراه (سی دی پلیر و آی پاد و از این قبیل) هم می تونن به جالب تر کردن زمانی که ما صرف ورزش می کنیم کمک کنند. و یا اینکه برای خودمون توی خونه موزیک پخش کنیم و سعی کنیم با حرکات نسبتا سریع برقصیم...

خلاصه هر راه حلی که می تونه ورزش کردن رو براتون جالب کنه انجام بدید که در درازمدت نتیجهء مطلوبش رو می بینید و ورزش به تدریج میشه بخش لذت بخش و مفرحی از زندگی تون!

0 Comments:

Post a Comment

<< Home